179) Svikulir augnaþjónar eruð þið, þýlyndir og ótryggir, sem reynið að gera húsmóður ykkar skömm og skapraun, hvenær sem þið haldið, að þið komist hjá óþægindum fyrir það.
Verräter seid ihr, Diener nur dem Augenschein nach, untertänig, aber untreu, die ihrer Hausherrin Schande und Ärger machen, sobald sich die Gelegenheit bietet.
180) Nú eigið þið mér að mæta, ef þið reynið að hefna ykkar á Hjalta."
Nun müßt ihr mit mir rechnen, wenn ihr versucht, euch an Hjalti zu rächen.”
181) Vinnumennirnir vörpuðu öndinni þungt og löbbuðu burt með þessa kveðju.
Die Knechte seufzten schwer und machten sich davon.
182) Bleytan úr sporunum þeirra rann um allt gólfið.
Ihre nassen Fußspuren lief über den ganzen Boden.
183) Þegar þeir voru farnir, laut Anna ofan að Hjalta og horfði lengi framan í hann.
Als sie gegangen waren, beugte Anna sich über Hjalti und sah ihn lange an.
184) Það var sem móðurleg viðkvæmni og lengi bæld ástarþrá rynnu saman í svipnum.
Es war, als ob ein mütterliches Empfinden, das sie lange unterdrückt hatte, und die Sehnsucht nach Liebe zusammenkommen würden.
185) Svo laut hún alveg ofan að honum og kyssti hann lengi og innilega.
Dann schaute sie zu ihm auf und küßte ihn lange und innig.
186) "Liggðu nú kyrr og sofnaðu, en ég fer á fætur.
Leg dich jetzt hin und schlafe, und ich stehe auf.
187) Þú hefir aldrei komið í gott rúm fyrri.
Du hast noch nie in einem guten Bett gelegen.
188) Klæddu þig ekki fyrr en ég kem með ný föt handa þér.
Zieh dich nicht an, bevor ich komme und dir neue Sachen mitbringe.
189) Þú skalt ekki smala á Stóruborg framar."
Du sollst auf Stóruborg in Zukunft keine Schafe mehr hüten.“
Samstag, 7. Oktober 2023
Freitag, 6. Oktober 2023
1. 2. Í svefnlofti húsmóðurinnar – Im Schlafzimmer der Hausherrin (166 - 178)
166) Svo kvað að Önnu á heimili hennar, og þótt lengra væri farið, að þetta gátu þeir reitt sig á.
???
167) Það var ekkert undanfæri svo mikið sem hugsanlegt.
Es gab keinen Ausweg, so sehr sie auch nachdachten.
168) Hjalti togaði sængina upp að höku, og það ískraði í honum af hlátri, þó að augun stæðu enn þá full af tárum.
Hjalti zog die Decke bis zum Kinn, und es gluckste in ihm vor Lachen obwohl die Augen noch voller Tränen standen.
169) "Og þú, ráðsmaður," hélt Anna áfram og horfði á hann hörðum augum.
“Und du, Verwalter”, hielt Anna ihm vor und sah ihn mit harten Augen an.
170) "Folaldið er eign Hjalta, undireins og það er í heiminn borið.
"Das Fohlen gehört Hjalti, und zwar sofort!”
171) Það skal ganga undir mömmu sinni, og hún skal eiga gott, svo að hún fæði það vel.
Es wird in seiner Mutter heranwachsen, und sie wird Glück haben und es leicht zur Welt bringen.
172) Svo tek ég við því og el það upp handa Hjalta, og geri það eins og mér líkar.
Ich werde es für Hjalti aufziehen, und das mache ich so, wie es mir gefällt.
173) En uppeldiskostnaður þess verður dreginn af kaupinu þínu á hverju ári.
Und die Aufzuchtkosten werden jedes Jahr vom Kaufpreis abgezogen.
174) Ertu ánægður með þetta?"
Bist du damit zufrieden?”
175) Ráðsmaðurinn þorði ekki annað en játa.
Der Verwalter wagte nicht, etwas anderes als ja zu sagen.
176) En þungur var hann á svipinn.
Aber seine Miene war schwermütig.
177) Húsmóðirin skerpti röddina.
Die Hausherrin schlug einen schärferen Ton an.
178) "Snáfið þið nú út á tún til orfanna ykkar og skammist þið ykkar!
“Und nun schert euch hinaus auf die Wiese, zu euren Sensen, und schämt euch!”
???
167) Það var ekkert undanfæri svo mikið sem hugsanlegt.
Es gab keinen Ausweg, so sehr sie auch nachdachten.
168) Hjalti togaði sængina upp að höku, og það ískraði í honum af hlátri, þó að augun stæðu enn þá full af tárum.
Hjalti zog die Decke bis zum Kinn, und es gluckste in ihm vor Lachen obwohl die Augen noch voller Tränen standen.
169) "Og þú, ráðsmaður," hélt Anna áfram og horfði á hann hörðum augum.
“Und du, Verwalter”, hielt Anna ihm vor und sah ihn mit harten Augen an.
170) "Folaldið er eign Hjalta, undireins og það er í heiminn borið.
"Das Fohlen gehört Hjalti, und zwar sofort!”
171) Það skal ganga undir mömmu sinni, og hún skal eiga gott, svo að hún fæði það vel.
Es wird in seiner Mutter heranwachsen, und sie wird Glück haben und es leicht zur Welt bringen.
172) Svo tek ég við því og el það upp handa Hjalta, og geri það eins og mér líkar.
Ich werde es für Hjalti aufziehen, und das mache ich so, wie es mir gefällt.
173) En uppeldiskostnaður þess verður dreginn af kaupinu þínu á hverju ári.
Und die Aufzuchtkosten werden jedes Jahr vom Kaufpreis abgezogen.
174) Ertu ánægður með þetta?"
Bist du damit zufrieden?”
175) Ráðsmaðurinn þorði ekki annað en játa.
Der Verwalter wagte nicht, etwas anderes als ja zu sagen.
176) En þungur var hann á svipinn.
Aber seine Miene war schwermütig.
177) Húsmóðirin skerpti röddina.
Die Hausherrin schlug einen schärferen Ton an.
178) "Snáfið þið nú út á tún til orfanna ykkar og skammist þið ykkar!
“Und nun schert euch hinaus auf die Wiese, zu euren Sensen, und schämt euch!”
Donnerstag, 5. Oktober 2023
1. 2. Í svefnlofti húsmóðurinnar – Im Schlafzimmer der Hausherrin (152 - 165)
152) Hún skeytti því ekkert, þó að hárið á Hjalta, úfið og blautt, strykist um ennið á henni og bera handleggina.
Sie kümmerte sich nicht darum, daß Hjaltis Haare, die struppig und naß waren, ihre Stirn streiften und ihr über die Arme fielen.
153) Meira en það var til þess vinnandi að ganga fram af vinnumönnunum.
Damit wollte sie die Knechte verblüffen.
154) Og það mislánaðist henni ekki.
Und daran scheiterte sie nicht.
155) Þeir stóðu höggdofa af undrun - og öfund, og mæltu ekki orð frá munni.
Sie standen vor Staunen und Neid wie betäubt da und brachten kein Wort heraus.
155) Aldrei höfðu þeir séð húsmóður sína jafnfagra, aldrei jafnrjóða, hýra og glettnislega.
Nie hatten sie ihre Hausherrin so gesehen, so schön, so rotwangig und fröhlich.
156) Hún var eins og nýútsprungin rós.
Sie war wie eine neu entsprungene Rose.
157) Það var sem hefði hún yngst um mörg ár.
Es war, als sei sie viele Jahre jünger geworden.
158) Hjalti var svo sneyptur undir þessum atlotum, að honum lá við gráti að nýju.
Hjalti war so verlegen bei dieser Zärtlichkeit, daß es ihn erneut zum Weinen brachte.
159) Hann þorði ekki einu sinni að líta upp.
Er wagte nicht einmal, aufzuschauen.
160) Anna sleppti tökunum á Hjalta, reis upp við olnboga og horfði hvasst á vinnumennina.
Anna ließ Hjalti los, stützte sich auf den Ellbogen und sah die Knechte scharf an.
161) "Ég hefi tekið að mér mál Hjalta," mælti hún.
“Ich habe mich Hjaltis angenommen”, sagte sie.
162)"Því, sem þið hafið lofað honum fyrir þá þraut að fara upp í hvíluna til mín, skuluð þið standa mér skil á.
“Dafür, daß ihr ihn dazu angestiftet habt, zu mir ins Schlafzimmer zu kommen, werdet ihr büßen.
163) Og þið skuluð ekki komast undan því.
Und ihr werdet nicht darum herumkommen.
164) Það getið þið reitt ykkur á.”
Darauf könnt ihr euch verlassen.”
165) Já, það gátu þeir reitt sig á.
Ja, darauf konnten sie sich verlassen.
Sie kümmerte sich nicht darum, daß Hjaltis Haare, die struppig und naß waren, ihre Stirn streiften und ihr über die Arme fielen.
153) Meira en það var til þess vinnandi að ganga fram af vinnumönnunum.
Damit wollte sie die Knechte verblüffen.
154) Og það mislánaðist henni ekki.
Und daran scheiterte sie nicht.
155) Þeir stóðu höggdofa af undrun - og öfund, og mæltu ekki orð frá munni.
Sie standen vor Staunen und Neid wie betäubt da und brachten kein Wort heraus.
155) Aldrei höfðu þeir séð húsmóður sína jafnfagra, aldrei jafnrjóða, hýra og glettnislega.
Nie hatten sie ihre Hausherrin so gesehen, so schön, so rotwangig und fröhlich.
156) Hún var eins og nýútsprungin rós.
Sie war wie eine neu entsprungene Rose.
157) Það var sem hefði hún yngst um mörg ár.
Es war, als sei sie viele Jahre jünger geworden.
158) Hjalti var svo sneyptur undir þessum atlotum, að honum lá við gráti að nýju.
Hjalti war so verlegen bei dieser Zärtlichkeit, daß es ihn erneut zum Weinen brachte.
159) Hann þorði ekki einu sinni að líta upp.
Er wagte nicht einmal, aufzuschauen.
160) Anna sleppti tökunum á Hjalta, reis upp við olnboga og horfði hvasst á vinnumennina.
Anna ließ Hjalti los, stützte sich auf den Ellbogen und sah die Knechte scharf an.
161) "Ég hefi tekið að mér mál Hjalta," mælti hún.
“Ich habe mich Hjaltis angenommen”, sagte sie.
162)"Því, sem þið hafið lofað honum fyrir þá þraut að fara upp í hvíluna til mín, skuluð þið standa mér skil á.
“Dafür, daß ihr ihn dazu angestiftet habt, zu mir ins Schlafzimmer zu kommen, werdet ihr büßen.
163) Og þið skuluð ekki komast undan því.
Und ihr werdet nicht darum herumkommen.
164) Það getið þið reitt ykkur á.”
Darauf könnt ihr euch verlassen.”
165) Já, það gátu þeir reitt sig á.
Ja, darauf konnten sie sich verlassen.
Mittwoch, 4. Oktober 2023
1. 2. Í svefnlofti húsmóðurinnar – Im Schlafzimmer der Hausherrin (149 - 151 )
149) Og svo skuluð þið líka sjá, hvernig ég faðma hann að mér."
Und so sollt ihr auch sehen, wie ich ihn in die Arme nehme.”
150) Tjöldin voru nú alveg frá dregin, svo að sá yfir alla sængina.
Die Vorhänge waren jetzt ganz aufgezogen, so daß alle das Bett sahen.
151) Anna hallaði sér ofan að Hjalta, lagði báða handleggina um hálsinn á honum og kinnina upp að vanga hans og leit síðan framan í vinnumennina.
Anna lehnte sich an Hjalti, legte ihm beide Arme um den Hals, ihre Wange an seine und schaute dann zu den Knechten hin.
Und so sollt ihr auch sehen, wie ich ihn in die Arme nehme.”
150) Tjöldin voru nú alveg frá dregin, svo að sá yfir alla sængina.
Die Vorhänge waren jetzt ganz aufgezogen, so daß alle das Bett sahen.
151) Anna hallaði sér ofan að Hjalta, lagði báða handleggina um hálsinn á honum og kinnina upp að vanga hans og leit síðan framan í vinnumennina.
Anna lehnte sich an Hjalti, legte ihm beide Arme um den Hals, ihre Wange an seine und schaute dann zu den Knechten hin.
Dienstag, 3. Oktober 2023
1. 2. Í svefnlofti húsmóðurinnar – Im Schlafzimmer der Hausherrin (142 - 148)
142) Stúlkan, sem hafði sótt þá, stóð á bak við þá, iðandi af forvitni.
Das Mädchen, das sie gerufen hatte, stand im Hintergrund und bebte vor Neugier.
143) "Komið þið nær!" skipaði húsmóðirin.
“Kommt näher!” befahl die Hausherrin.
144) Þeir færðu sig innar.
Sie begaben sich weiter hinein.
145) Stórir pollar stóðu á gólfinu eftir skóna þeirra.
Große kleine Jungen standen da und schauten auf ihre Schuhe.
146) "Nú sjáið þið, hvar Hjalti er," mælti Anna með beiskri glettni.
“Nun seht ihr, wo Hjalti ist”, sagte Anna mit bissigem Spott.
147) "Og sjáið þið til.
Und ihr seht noch etwas.
148) Við erum bæði fáklædd.
Wir sind beide leicht bekleidet.
Das Mädchen, das sie gerufen hatte, stand im Hintergrund und bebte vor Neugier.
143) "Komið þið nær!" skipaði húsmóðirin.
“Kommt näher!” befahl die Hausherrin.
144) Þeir færðu sig innar.
Sie begaben sich weiter hinein.
145) Stórir pollar stóðu á gólfinu eftir skóna þeirra.
Große kleine Jungen standen da und schauten auf ihre Schuhe.
146) "Nú sjáið þið, hvar Hjalti er," mælti Anna með beiskri glettni.
“Nun seht ihr, wo Hjalti ist”, sagte Anna mit bissigem Spott.
147) "Og sjáið þið til.
Und ihr seht noch etwas.
148) Við erum bæði fáklædd.
Wir sind beide leicht bekleidet.
1. 2. Í svefnlofti húsmóðurinnar – Im Schlafzimmer der Hausherrin (134 - 141)
134) Hingað til hafði hann alltaf hálfgert búist við flengingu, eða þá að minnsta kosti einhverri sneypulegri meðferð.
Bisher hatte er eine Tracht Prügel erwartet oder zumindest eine beschämende Behandlung.
135) Nú sá hann, að það var ekki hann, heldur hinir, sem áttu að fá flenginguna, - eða það, sem ekki var betra.
Nun sah er, daß es nicht er es war, sondern die anderen, die Prügel bekommen würden – oder etwas, das auch nicht besser war.
136) Á meðan reis Anna upp við olnboga og horfði stöðugt á hann.
Währenddessen stützte Anna den Ellbogen auf und sah ihn unverwandt an.
137) Hún sá, hvernig svipur hans glaðnaði, og nú sá hún fyrst í augun á honum.
Sie sah, wie sich seine Miene aufhellte, und erst jetzt sah sie ihm in die Augen.
138) Hún sá þau milli glitrandi tára, sem enn héngu í hvörmunum, - blá, djúp og greindarleg barnsaugu, glettnisleg og sakleysisleg.
Sie sah die vielen glitzernden Tränen, die noch an den Lidern hingen – blaue, tiefe Kinderaugen, schelmisch und unschuldig.
139) Að lítilli stundu liðinni komu vinnumennirnir.
Wenig später kamen die Knechte.
140) Þeir tóku ofan pottlokin sín í dyrunum og hlóðust þar saman í hnapp.
Sie öffneten die Tür und drängten sich auf der Schwelle zusammen.
141) Enginn þeirra kom sér að því að fara lengra.
Keiner von ihnen traute sich weiter.
Bisher hatte er eine Tracht Prügel erwartet oder zumindest eine beschämende Behandlung.
135) Nú sá hann, að það var ekki hann, heldur hinir, sem áttu að fá flenginguna, - eða það, sem ekki var betra.
Nun sah er, daß es nicht er es war, sondern die anderen, die Prügel bekommen würden – oder etwas, das auch nicht besser war.
136) Á meðan reis Anna upp við olnboga og horfði stöðugt á hann.
Währenddessen stützte Anna den Ellbogen auf und sah ihn unverwandt an.
137) Hún sá, hvernig svipur hans glaðnaði, og nú sá hún fyrst í augun á honum.
Sie sah, wie sich seine Miene aufhellte, und erst jetzt sah sie ihm in die Augen.
138) Hún sá þau milli glitrandi tára, sem enn héngu í hvörmunum, - blá, djúp og greindarleg barnsaugu, glettnisleg og sakleysisleg.
Sie sah die vielen glitzernden Tränen, die noch an den Lidern hingen – blaue, tiefe Kinderaugen, schelmisch und unschuldig.
139) Að lítilli stundu liðinni komu vinnumennirnir.
Wenig später kamen die Knechte.
140) Þeir tóku ofan pottlokin sín í dyrunum og hlóðust þar saman í hnapp.
Sie öffneten die Tür und drängten sich auf der Schwelle zusammen.
141) Enginn þeirra kom sér að því að fara lengra.
Keiner von ihnen traute sich weiter.
Sonntag, 1. Oktober 2023
1. 2. Í svefnlofti húsmóðurinnar – Im Schlafzimmer der Hausherrin (125 - 133)
125) Anna breiddi ofan á hann og hlúði að honum.
???
126) Síðan seildist hún yfir hann til silfurbjöllu, sem stóð á borðinu, og hringdi henni í ákafa.
Dann griff sie nach der silbernen Glocke, die auf dem Tisch stand, und klingelte heftig.
127) Eftir litla stund kom stúlka, sem heyrt hafði hringinguna.
Nach einer kleinen Weile kam das Mädchen, das das Klingeln gehört hatte.
128) Hún rak upp stór augu, er hún sá, hvar Hjalti var, en hún þorði ekkert að segja.
Sie riß die Augen auf, als sie sah, wo Hjalti war, und wagte nichts zu sagen.
129) "Sæktu vinnumennina - alla, - ráðsmanninn líka," bauð Anna.
“Hol die Knechte her – alle – und auch den Verwalter”, befahl Anna.
130) "Segðu þeim að koma hingað upp undireins."
“Sag ihnen, daß sie alle sofort heraufkommen sollen.”
131) Stúlkan hlýddi umyrðalaust.
Das Mädchen gehorchte ohne Widerrede.
132) Nú varð Hjalti rórri.
Jetzt wurde Hjalti ruhiger.
133) Nú fór hann að skilja, hvað húsmóðir hans ætlaði sér.
Nun begann er zu verstehen, was seine Hausherrin sehen wollte.
???
126) Síðan seildist hún yfir hann til silfurbjöllu, sem stóð á borðinu, og hringdi henni í ákafa.
Dann griff sie nach der silbernen Glocke, die auf dem Tisch stand, und klingelte heftig.
127) Eftir litla stund kom stúlka, sem heyrt hafði hringinguna.
Nach einer kleinen Weile kam das Mädchen, das das Klingeln gehört hatte.
128) Hún rak upp stór augu, er hún sá, hvar Hjalti var, en hún þorði ekkert að segja.
Sie riß die Augen auf, als sie sah, wo Hjalti war, und wagte nichts zu sagen.
129) "Sæktu vinnumennina - alla, - ráðsmanninn líka," bauð Anna.
“Hol die Knechte her – alle – und auch den Verwalter”, befahl Anna.
130) "Segðu þeim að koma hingað upp undireins."
“Sag ihnen, daß sie alle sofort heraufkommen sollen.”
131) Stúlkan hlýddi umyrðalaust.
Das Mädchen gehorchte ohne Widerrede.
132) Nú varð Hjalti rórri.
Jetzt wurde Hjalti ruhiger.
133) Nú fór hann að skilja, hvað húsmóðir hans ætlaði sér.
Nun begann er zu verstehen, was seine Hausherrin sehen wollte.
Abonnieren
Posts (Atom)
6. 1. Ofsóttar ástir – Verfolgte Liebende (140 - 149)
140) Sigvaldi blíðalogn var einn af helstu talsmönnum þeirrar skoðunar. 141) Margir voru þeirrar skoðunar, að Hjalti væri geymdur í Dal hjá...
-
1) Anna var yfir þrítugt, en Hjalti fimmtán ára . Anna war über dreißig, und Hjalti war fünfzehn.
-
Quelle: https://www.snerpa.is/net/roman/anna.htm Romeo und Julia im hohen Norden - die Liebesgeschichte der reichen isländischen Gutsbesit...
-
152) Hún skeytti því ekkert, þó að hárið á Hjalta, úfið og blautt, strykist um ennið á henni og bera handleggina. Sie kümmerte sich nicht d...