1. 2. Í svefnlofti húsmóðurinnar – Im Schlafzimmer der Hausherrin (166 - 178)

166) Svo kvað að Önnu á heimili hennar, og þótt lengra væri farið, að þetta gátu þeir reitt sig á.
???

167) Það var ekkert undanfæri svo mikið sem hugsanlegt.
Es gab keinen Ausweg, so sehr sie auch nachdachten.

168) Hjalti togaði sængina upp að höku, og það ískraði í honum af hlátri, þó að augun stæðu enn þá full af tárum.
Hjalti zog die Decke bis zum Kinn, und es gluckste in ihm vor Lachen obwohl die Augen noch voller Tränen standen.

169) "Og þú, ráðsmaður," hélt Anna áfram og horfði á hann hörðum augum.
“Und du, Verwalter”, hielt Anna ihm vor und sah ihn mit harten Augen an.

170) "Folaldið er eign Hjalta, undireins og það er í heiminn borið.
"Das Fohlen gehört Hjalti, und zwar sofort!”

171) Það skal ganga undir mömmu sinni, og hún skal eiga gott, svo að hún fæði það vel.
Es wird in seiner Mutter heranwachsen, und sie wird Glück haben und es leicht zur Welt bringen.

172) Svo tek ég við því og el það upp handa Hjalta, og geri það eins og mér líkar.
Ich werde es für Hjalti aufziehen, und das mache ich so, wie es mir gefällt.

173) En uppeldiskostnaður þess verður dreginn af kaupinu þínu á hverju ári.
Und die Aufzuchtkosten werden jedes Jahr vom Kaufpreis abgezogen.

174) Ertu ánægður með þetta?"
Bist du damit zufrieden?”

175) Ráðsmaðurinn þorði ekki annað en játa.
Der Verwalter wagte nicht, etwas anderes als ja zu sagen.

176) En þungur var hann á svipinn.
Aber seine Miene war schwermütig.

177) Húsmóðirin skerpti röddina.
Die Hausherrin schlug einen schärferen Ton an.

178) "Snáfið þið nú út á tún til orfanna ykkar og skammist þið ykkar!
“Und nun schert euch hinaus auf die Wiese, zu euren Sensen, und schämt euch!”