Samstag, 22. August 2026

6. 1. Ofsóttar ástir – Verfolgte Liebende (130 - 139)

130) En þó að margir hefðu séð hann ríða heim að Stóruborg, hafði enginn séð, hvaðan hann kom eða hvert hann fór.
131) Hann kom eitthvað utan með fjöllunum, - en hvaðan?
132) Hvað langt utan með fjöllunum?
133) Það vissi enginn.
134) Menn höfðu orðið hans varir vestur undir Núp, en enginn hafði neitt af honum að segja þar fyrir vestan.
135) Hann reið aldrei, þegar vel var sporrækt, og hann reið sjaldnast götuna; en slóðir er illt að rekja á grundunum undir Eyjafjöllum.
136) Brúnn hans var í Fit, en það voru engar minnstu líkur til, að Hjalti væri þar líka, því að menn höfðu það fyrir satt, að hús hefðu verið margkönnuð hjá Steini og margreynt að spyrja hann og veiða.
137) En Steinn kvaðst eiga Brún, og allir vissu, að hann léði engum manni hesta og gerði yfirleitt engum manni neinn greiða.
138) Menn voru helst þeirrar trúar, að Hjalti væri alls ekki á Brún sínum, er hann reið um sveitina.
139) Brúnn hans væri aðeins látinn villa mönnum sjónir.


130) Doch obwohl viele gesehen hatten, wie er nach Stóruborg zurückritt, hatte niemand gesehen, woher er kam oder wohin er ging.
131) Er kam von irgendwo draußen in den Bergen – aber woher genau?
132) Wie weit draußen in den Bergen?
133) Niemand wußte es.
135) Er ritt nie, wenn die Wege gut befahrbar waren, und er ritt selten auf der Hauptstraße; doch die Spuren sind auf den Mooren unterhalb des Eyjafells schwer zu verfolgen.
136) Sein Grauer stand in Fit, aber es bestand nicht die geringste Chance, daß Hjalti ebenfalls dort sein würde, denn es war eine allgemein bekannte Tatsache, daß Steinns Häuser gründlich durchsucht worden waren und viele Versuche unternommen worden waren, ihn zu befragen und aufzuspüren.
137) Doch Steinn behauptete, Brúnn gehöre ihm, und jeder wußte, daß er seine Pferde niemandem lieh und im Allgemeinen niemandem einen Gefallen tat.
138) Die meisten waren der Meinung, dass Hjalti gar nicht auf seinem Pferd Brúnn saß, wenn er durch die Gegend ritt.
139) Sein „Brown“ diente nur dazu, die Augen der Leute zu täuschen.

6. 1. Ofsóttar ástir – Verfolgte Liebende (120 - 129)

120) Hann studdi því verslun Englendinga, hvar sem hann fékk því við komið, og stóð þar öndverður öllum öðrum umboðsmönnum konungsvaldsins.
121) Fyrir þetta hlaut hann mikla vináttu Englendinga og mikla óvináttu Þjóðverja, sem voru voldugri og -áttu konungsvaldið að bakjarli.
122) Þetta, með öðru fleira, varð til þess, að hann hafði fleira að hugsa um en Hjalta og fleiru að sinna en elta hann og reka harma sinna á honum.
123) En undir fjöllunum var viðureign þeirra Hjalta og lögmanns löngum kært umtalsefni.
124) Alls konar kynjasögur sköpuðust um viðureign þeirra, sem aldrei höfðu við borið.
125) Hjalti, sem enginn maður hafði séð um mörg ár, var orðinn ævintýrahetja sveitarinnar.
126) Allir vissu nú, að hann var maðurinn á svarta hestinum, sem reið um þvera byggðina við og við, einmitt þegar menn áttu hans síst von, aldrei nema í náttmyrkri, og einmitt helst, þegar veður var illt eða ískyggilegt.
127) Margir höfðu séð hann ríða heim að Stóruborg.
128) Þar kom ætíð skuggi í mannsmynd fram undan bæjarveggnum og hirti Brún, teymdi hann inn í hesthús, þar sem ætíð stóð auður bás og fullur stallur handa honum.
129) En Hjalti hvarf inn í vegginn, þar sem enginn vissi dyra von.


120) Er unterstützte daher den englischen Handel, wo immer er konnte, und stellte sich damit gegen alle anderen Vertreter der königlichen Gewalt.
121) Dafür gewann er die große Freundschaft der Engländer und die große Feindschaft der Deutschen, die mächtiger waren und die königliche Autorität hinter sich hatten.
122) Das bedeutete unter anderem, dass er mehr zu bedenken hatte als Hjalti und Wichtigeres zu tun hatte, als ihn zu jagen und sich an ihm zu rächen.
123) Doch in den Bergen war die Begegnung zwischen Hjalti und dem Gesetzeshüter lange Zeit ein beliebtes Gesprächsthema.
124) Es entstanden alle möglichen wilden Geschichten über ihre Begegnung, von der zuvor noch nie die Rede gewesen war.
125) Hjalti, den seit vielen Jahren niemand mehr gesehen hatte, war zum Lokalhelden geworden.
126) Jeder wusste nun, dass er der Mann auf dem schwarzen Pferd war, der von Zeit zu Zeit durch die Siedlung ritt, gerade dann, wenn die Leute ihn am wenigsten erwarteten – niemals außer in tiefster Nacht und besonders bei schlechtem oder bedrohlichem Wetter.
127) Viele hatten ihn in Richtung Stóruborg reiten sehen.
129) Doch Hjalti verschwand in der Mauer, an der niemand eine Tür kannte.

6. 1. Ofsóttar ástir – Verfolgte Liebende (111 - 119)

111) Hann treysti sér ekki til að taka morðingja undir vernd sína og efaðist um, að hann gæti fengið nokkurn mann til að dæma hann sýknan.
112) Hjalti var ekki lífssekur nema við hann einan.
113) Hann einn hafði málsbætur, ef hann tæki hann af lífi, en þær málsbætur hafði enginn annar.
114) Hjalti varð að lifa, þar til fundum þeirra bæri saman, hvenær sem það yrði.
115) En meðan hann lifði, lá hann á honum eins og mara, - eini maðurinn á landinu, sem varpaði skugga á alla gleði hans og hamingju, eini maðurinn á landinu, sem vald hans virtist engin áhrif hafa á, eini maðurinn á landinu, sem hann hataði og vildi feginn feigan.
116) Annars var Páll lögmaður fremur spakur maður og friðsamur og kom hvarvetna fram til sátta og málamiðlunar.
117) Hann bar gæfu til þess, ásamt fleiri góðum mönnum, að koma sættum á í Vatnsfjarðarmálunum, sem staðið höfðu yfir hátt upp í 80 ár.
118) Verslun Íslendinga var þá mestöll í höndum Hansastaðakaupmanna, sem héldu Danakonungum í járngreipum vegna skulda og létu þá gefa sér réttindi umfram aðra kaupmenn í löndum sínum. En aftur voru stöðug illindi milli Dana og Englendinga og hvarvetna reynt að bola Englendingum frá verslun hér við land; enda stöðugar skærur milli þeirra og Hansastaðamanna.
119) Lögmaður sá það vel, hve hróplegt ranglæti þetta var og íslenskri alþýðu til helbers tjóns, að lofa mönnum ekki að keppa frjálsum um verslunargengið.


111) Er wagte es nicht, einen Mörder unter seinen Schutz zu nehmen, und bezweifelte, daß er jemanden finden würde, der ihn freisprechen würde.
112) Nur bei ihm allein war Hjalti vor dem Tod sicher.
113) Nur er allein hatte einen Grund, ihn zu töten, aber niemand sonst hatte einen Grund.
114) Hjalti mußte leben, bis sich ihre Wege kreuzten, wann auch immer das sein mochte.
115) Doch solange er lebte, lastete dieser wie ein Mühlstein auf ihm – der einzige Mann im Land, der einen Schatten auf all seine Freude und sein Glück warf, der einzige Mann im Land, auf den seine Macht keine Wirkung zu haben schien, der einzige Mann im Land, den er haßte und dem er den Tod wünschte.
116) Ansonsten war der lögmaður Páll ein recht weiser und friedfertiger Mann, der in allen Angelegenheiten nach Versöhnung und Kompromissen strebte.
117) Ihm und einigen anderen guten Männern gelang es glücklicherweise, eine Einigung in den Streitigkeiten um den Vatnsfjörður herbeizuführen, die fast 80 Jahre lang andauerten.
118) Der Handel der Isländer lag damals fast ausschließlich in den Händen der hanseatischen Kaufleute, die die dänischen Könige aufgrund von Schulden in einem eisernen Griff hielten und sie dazu brachten, ihnen Rechte zu gewähren, die über die anderer Kaufleute in ihren Ländern hinausgingen. Doch auch hier gab es ständige Streitigkeiten zwischen den Dänen und den Engländern, und überall wurde versucht, die Engländer aus dem Handel hier zu verdrängen; denn es kam ständig zu Scharmützeln zwischen ihnen und den Hansekaufleuten.
119) Der lögmaður erkannte klar, welch grobe Ungerechtigkeit es war – und welch großer Nachteil für das isländische einfache Volk –, den Menschen nicht zu gestatten, frei um das Recht auf Handel zu konkurrieren.

Montag, 20. Juli 2026

6. 1. Ofsóttar ástir – Verfolgte Liebende (101 - 110)

101) Hann spurði eftir honum á hverju manntalsþingi, sem hann hélt undir fjöllunum, en fékk aldrei neitt svar.
102) Hann sendi njósnarmenn heiman frá sjálfum sér til þess að komast að því, hvar Hjalti væri.
103) Þeir voru narraðir og það var logið í þá, og þeir komu til hans jafnnær eða verra en það.
104) Hann fór að gruna þá sjálfa um það, að þeir væru sér ekki sem trúastir.
105) Hann lofaði þeim allálitlegri fúlgu, sem gæti fært sér Hjalta lifandi.
106) En enginn varð til.
107) Það var sem öll sýslan stæði í kringum hann og gæfi honum langt nef í laumi, ásamt Hjalta sjálfum.
108) Þannig liðu árin.
109) Lögmaður tók sér þetta svo nærri, að honum fannst mörgum stundum, þegar hann hugsaði um það, sem það mundi gera sig geðveikan.


101) Er erkundigte sich bei jedem, den er in den Bergen unter seinen Leuten hatte, nach ihm, erhielt jedoch nie eine Antwort.
102) Er entsandte Spione aus seinem eigenen Haushalt, um herauszufinden, wo Hjalti war.
103) Diese hatten große Angst und logen ihn an; sie kamen ihm genauso nahe oder sogar noch näher.
104) Ihm kam der Verdacht, daß sie nicht ehrlich zu ihm waren.
105) Er versprach jedem, der ihm Hjalti lebend bringen könnte, eine großzügige Belohnung.
106) Doch niemand meldete sich.
107) ???
108) So vergingen die Jahre.
109) Der lögmaður nahm sich das so sehr zu Herzen, daß er das Gefühl hatte, es würde ihn in den Wahnsinn treiben.
110) Er wollte kein Kopfgeld auf Hjalti aussetzen, auch wenn das vielelicht Wirkung gezeigt hätte.

Samstag, 18. Juli 2026

6. 1. Ofsóttar ástir – Verfolgte Liebende (90 - 100)

90) Hann var ekki viss um, að hann gæti stillt sig um að taka Hjalta fastan, ef hann kæmist í færi við hann.
Er war sich nicht sicher, ob er es sich verkneifen konnte, Hjalti gefangen zu nehmen, sollte dieser in seine Reichweite kommen.

91) En gæfi hann honum griðaloforð, þótt ekki væri nema munnlegt við systur sína, taldi hann sig bundinn því.
Doch wenn er ihm freies Geleit versprechen würde – und sei es auch nur mündlich gegenüber Schwester –, so würde er sich daran gebunden fühlen.

92) Orð sitt vildi hann ekki fremur brjóta en eiða sína.
Er würde sein Wort ebenso wenig brechen wie seinen Eid.

93) Enda mundi ekki systir hans hlífa honum, ef hann gerðist griðníðingur.
Denn seine Schwester würde ihn nicht verschonen, sollte er sein Wort brechen.

94) En of oft hafði hann hótað að drepa Hjalta til þess, að Anna treysti því að láta hann koma honum fyrir augu, án þess að honum væri heitið fullum griðum.
Doch er hatte so oft gedroht, Hjalti zu töten, daß Anna fest damit rechnete, freies Geleit hin oder her.

95) Og ásetningur hans var að drepa Hjalta, ef hann næði honum ekki lifandi á vald sitt og gæti komið honum utan eða rutt honum úr vegi sínum á einhvern annan hátt.
Und er hatte die Absicht, Hjalti zu töten, falls es ihm nicht gelingen sollte, ihn lebend zu fangen und in seine Gewalt zu bringen oder ihn auf andere Weise loszuwerden.

96) Hann hataði þennan huldumann af öllu hjarta sínu, - þennan mann, sem var honum loft og eimur, hvenær sem hann hjó til hans, sem alltaf stóð yfir honum, gerði honum skömm og skapraun og hló að öllum hamagangi hans.
Er haßte diesen verborgenen Mann von ganzem Herzen – diesen Mann, der für ihn wie Luft und Dunst war, wann immer er nach ihm schlug, der immer über ihm stand, ihn beschämte und ärgerte und über all seine Wut lachte.

97) Að eiga óvin og sjá hann aldrei, gat gert meðalmann vitlausan.
Einen Feind zu haben und ihn nie zu sehen, konnte einen gewöhnlichen Menschen in den Wahnsinn treiben.

98) Að vera lögmaður og sýslumaður, gæddur valdi yfir lífi og dauða, og vita mann í sýslunni hjá sjálfum sér, - mann, ekki upplogna söguhetju, mann, sem ef til vill horfði á hann daglega, þegar hann var á ferð um sýslu sína, horfði á hann úr einhverju fylgsni og gaf honum langt nef, mann, sem allt gerði honum til ills, upphaf allra skaprauna hans og allrar þeirrar hæðni og lítilsvirðingar, sem honum var sýnd, hvar sem hann var staddur, - vita þennan mann alltaf yfir sér og geta aldrei svalað skapi sínu á honum, aldrei svo mikið sem séð hann, aldrei svo mikið sem spurt hann uppi!
Lögmaður und sýslumaður, mit Macht über Leben und Tod ausgestattet zu sein, und einen Mann im eigenen Bezirk zu haben – einen echten Mann, keinen Helden aus einer Saga, einen Menschen, der ihn vielleicht täglich beobachtete, während er durch seinen Landkreis reiste, ihn von irgendeinem Versteck aus beobachtete und sich dann aus dem Staub machte, einen Mann, der alles zu seinem Nachteil tat, die Quelle all seiner Ärgernisse und all des Spottes und der Verachtung, die ihm entgegengebracht wurden, wo immer er auch war – immer zu wissen, daß dieser Mann über ihm stand, und niemals seine Wut an ihm auslassen zu können, ihn nicht einmal zu sehen, ihn nicht einmal zur Rechenschaft zu ziehen!

99) Það komu köst að honum, svo að hann var viðþolslaus af óþreyju eftir því að ná í Hjalta.
Er wurde von Anfällen gepackt, bei denen er in seiner Ungeduld, Hjalti zu fassen, unerträglich war.

100) Hann steypti sér eins og gammur yfir Stóruborg á náttarþeli og lét rannsaka þar hvert hús, en Hjalta fann hann þar aldrei.
Mitten in der Nacht stürzte er sich wie ein Habicht auf Stóraborg und ließ dort jedes Haus durchsuchen, doch er fand Hjalti nie.

Freitag, 17. Juli 2026

6. 1. Ofsóttar ástir – Verfolgte Liebende (81 - 89)

81) Allt var til einskis.

82) Lögmaðurinn stóð örmagna og ráðþrota frammi fyrir þessari "óvinnandi borg", - hann, annar voldugasti maður landsins, varð að gera sér að góðu að kyngja í sig gremjunni og heyra hláturinn ískra í öllum mönnum að máttleysi hans.

83) Svo framarlega sem hann átti ekki að grípa til einhverra óyndisúrræða gagnvart systur sinni, sem hver maður mundi leggja honum út til svívirðingar, - svo framarlega sem hann ætti ekki að drýgja systurmorð eða eitthvað, sem lítið væri betra, var hann alveg uppgefinn.

84) Að gefa það eftir, sem hann hafði svarið við sverð sitt og riddaralegan drengskap, og láta þau giftast, kom honum síst af öllu til hugar. Það stóð jafnan fyrir honum sem hin mesta af öllum fjarstæðum.

85) Það eina, sem hann gat hugsað til, var að ná Hjalta á vald sitt, og það var hann aldrei vonlaus um.

86) Hann gat ekki trúað því, að nokkur maður gæti leynst svo til lengdar, og það í nágrenni við hann sjálfan, að ekkert spyrðist til hans og lögleg yfirvöld næðu honum aldrei.

87) Slíkt fannst honum svo gersamlega óhugsandi, að hann afréð að láta allar alvarlegar tiltektir bíða.

88) Margsinnis krafðist hann Hjalta af Önnu, heimtaði, að hún lofaði honum að sjá hann; hann gæti þó varla gefið systur sína manni, sem hann fengi aldrei að sjá, - vissi varla, hvort væri jarðneskur maður eða andi og yfirnáttúrleg vera.

89) En hann fékkst aldrei til að gefa systur sinni skýlaust og eindregið loforð um full grið honum til handa.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------
81) Es war alles vergeblich.

82) Der lögmaður stand erschöpft und ratlos vor dieser „uneinnehmbaren Festung“ – er, einer der mächtigsten Männer des Landes, mußte seine Frustration hinnehmen und das spöttische Gelächter aller Männer über seine Ohnmacht ertragen.

83) Solange er nicht zu irgendwelchen unangenehmen Maßnahmen gegen seine Schwester greifen wollte, die jeder als Schande auffassen würde – solange er keinen Vatermord oder etwas kaum Besseres begehen wollte, war er völlig ratlos.

84) Das aufzugeben, was er bei seinem Schwert und seiner ritterlichen Ehre geschworen hatte, und die beiden heiraten zu lassen, war das letzte, woran er denken würde. Es erschien ihm stets als der Gipfel aller Absurditäten.

85) Das Einzige, was ihm einfiel, war, Hjalti zu fassen, und die Hoffnung darauf gab er nie auf.

86) Er konnte nicht glauben, daß sich ein Mensch so lange und so nahe bei ihm verstecken konnte, ohne daß jemand etwas von ihm hörte und die zuständigen Behörden ihn niemals aufspüren würden.

87) So etwas erschien ihm so völlig undenkbar, daß er beschloß, alle ernsthaften Maßnahmen aufzuschieben.

88) Oftmals forderte er Hjalti von Anna und bestand darauf, dass sie ihm versprach, ihn sehen zu dürfen; er konnte seine Schwester kaum einem Mann überlassen, den er niemals sehen dürfte, ohne zu wissen, ob dieser ein sterblicher Mensch oder ein Geist und übernatürliches Wesen war.

89) Doch er ließ sich niemals dazu überreden, seiner Schwester ein klares und unmißverständliches Versprechen für Hjaltis vollständigen Schutz zu geben.

6. 1. Ofsóttar ástir – Verfolgte Liebende (71 - 80)

71) Allt var til einskis.

72) Lögmaðurinn stóð örmagna og ráðþrota frammi fyrir þessari "óvinnandi borg", - hann, annar voldugasti maður landsins, varð að gera sér að góðu að kyngja í sig gremjunni og heyra hláturinn ískra í öllum mönnum að máttleysi hans.

73) Svo framarlega sem hann átti ekki að grípa til einhverra óyndisúrræða gagnvart systur sinni, sem hver maður mundi leggja honum út til svívirðingar, - svo framarlega sem hann ætti ekki að drýgja systurmorð eða eitthvað, sem lítið væri betra, var hann alveg uppgefinn.

74) Að gefa það eftir, sem hann hafði svarið við sverð sitt og riddaralegan drengskap, og láta þau giftast, kom honum síst af öllu til hugar.

75) Það stóð jafnan fyrir honum sem hin mesta af öllum fjarstæðum.

76) Það eina, sem hann gat hugsað til, var að ná Hjalta á vald sitt, og það var hann aldrei vonlaus um.

77) Hann gat ekki trúað því, að nokkur maður gæti leynst svo til lengdar, og það í nágrenni við hann sjálfan, að ekkert spyrðist til hans og lögleg yfirvöld næðu honum aldrei.

78) Slíkt fannst honum svo gersamlega óhugsandi, að hann afréð að láta allar alvarlegar tiltektir bíða.

79) Margsinnis krafðist hann Hjalta af Önnu, heimtaði, að hún lofaði honum að sjá hann; hann gæti þó varla gefið systur sína manni, sem hann fengi aldrei að sjá, - vissi varla, hvort væri jarðneskur maður eða andi og yfirnáttúrleg vera.

80) En hann fékkst aldrei til að gefa systur sinni skýlaust og eindregið loforð um full grið honum til handa.

--------------------------------------------------------
71) Es war alles vergeblich.

72) Der lögmaður stand erschöpft und ratlos vor dieser „uneinnehmbaren Stadt“ – er, einer der mächtigsten Männer des Landes, mußte seine Frustration hinnehmen und das spöttische Gelächter aller Männer über seine Ohnmacht ertragen.

73) Solange er nicht zu irgendwelchen unangenehmen Maßnahmen gegen seine Schwester greifen wollte, die jeder als Schande für ihn auffassen würde – solange er keinen Vatermord oder etwas kaum Besseres begehen wollte, war er völlig ratlos.

74) Das aufzugeben, was er bei seinem Schwert und seiner ritterlichen Ehre geschworen hatte, und die beiden heiraten zu lassen, war das Allerletzte, was ihm in den Sinn gekommen wäre.

75) Das war für ihn stets die absurdeste aller Ideen.

76) Das Einzige, was ihm einfiel, war, Hjalti zu fassen, und die Hoffnung darauf gab er nie auf.

77) Er konnte nicht glauben, daß sich ein Mensch so lange und so nahe bei ihm verstecken konnte, ohne daß jemand etwas von ihm hörte und die zuständigen Behörden ihn niemals aufspüren würden.

78) So etwas erschien ihm so völlig undenkbar, daß er beschloß, alle ernsthaften Maßnahmen aufzuschieben.

79) Oftmals forderte er Hjalti von Anna und bestand darauf, daß sie ihm versprach, ihn sehen zu dürfen; er konnte seine Schwester kaum einem Mann überlassen, den er niemals sehen durfte, ohne zu wissen, ob dieser ein sterblicher Mensch oder ein Geist und übernatürliches Wesen war.

80) Doch er ließ sich niemals dazu überreden, seiner Schwester ein klares und unmißverständliches Versprechen für Hjaltis vollständigen Schutz zu geben.

6. 1. Ofsóttar ástir – Verfolgte Liebende (130 - 139)

130) En þó að margir hefðu séð hann ríða heim að Stóruborg, hafði enginn séð, hvaðan hann kom eða hvert hann fór. 131) Hann kom eitthvað ut...