Samstag, 22. August 2026

6. 1. Ofsóttar ástir – Verfolgte Liebende (111 - 119)

111) Hann treysti sér ekki til að taka morðingja undir vernd sína og efaðist um, að hann gæti fengið nokkurn mann til að dæma hann sýknan.
112) Hjalti var ekki lífssekur nema við hann einan.
113) Hann einn hafði málsbætur, ef hann tæki hann af lífi, en þær málsbætur hafði enginn annar.
114) Hjalti varð að lifa, þar til fundum þeirra bæri saman, hvenær sem það yrði.
115) En meðan hann lifði, lá hann á honum eins og mara, - eini maðurinn á landinu, sem varpaði skugga á alla gleði hans og hamingju, eini maðurinn á landinu, sem vald hans virtist engin áhrif hafa á, eini maðurinn á landinu, sem hann hataði og vildi feginn feigan.
116) Annars var Páll lögmaður fremur spakur maður og friðsamur og kom hvarvetna fram til sátta og málamiðlunar.
117) Hann bar gæfu til þess, ásamt fleiri góðum mönnum, að koma sættum á í Vatnsfjarðarmálunum, sem staðið höfðu yfir hátt upp í 80 ár.
118) Verslun Íslendinga var þá mestöll í höndum Hansastaðakaupmanna, sem héldu Danakonungum í járngreipum vegna skulda og létu þá gefa sér réttindi umfram aðra kaupmenn í löndum sínum. En aftur voru stöðug illindi milli Dana og Englendinga og hvarvetna reynt að bola Englendingum frá verslun hér við land; enda stöðugar skærur milli þeirra og Hansastaðamanna.
119) Lögmaður sá það vel, hve hróplegt ranglæti þetta var og íslenskri alþýðu til helbers tjóns, að lofa mönnum ekki að keppa frjálsum um verslunargengið.


111) Er wagte es nicht, einen Mörder unter seinen Schutz zu nehmen, und bezweifelte, daß er jemanden finden würde, der ihn freisprechen würde.
112) Nur bei ihm allein war Hjalti vor dem Tod sicher.
113) Nur er allein hatte einen Grund, ihn zu töten, aber niemand sonst hatte einen Grund.
114) Hjalti mußte leben, bis sich ihre Wege kreuzten, wann auch immer das sein mochte.
115) Doch solange er lebte, lastete dieser wie ein Mühlstein auf ihm – der einzige Mann im Land, der einen Schatten auf all seine Freude und sein Glück warf, der einzige Mann im Land, auf den seine Macht keine Wirkung zu haben schien, der einzige Mann im Land, den er haßte und dem er den Tod wünschte.
116) Ansonsten war der lögmaður Páll ein recht weiser und friedfertiger Mann, der in allen Angelegenheiten nach Versöhnung und Kompromissen strebte.
117) Ihm und einigen anderen guten Männern gelang es glücklicherweise, eine Einigung in den Streitigkeiten um den Vatnsfjörður herbeizuführen, die fast 80 Jahre lang andauerten.
118) Der Handel der Isländer lag damals fast ausschließlich in den Händen der hanseatischen Kaufleute, die die dänischen Könige aufgrund von Schulden in einem eisernen Griff hielten und sie dazu brachten, ihnen Rechte zu gewähren, die über die anderer Kaufleute in ihren Ländern hinausgingen. Doch auch hier gab es ständige Streitigkeiten zwischen den Dänen und den Engländern, und überall wurde versucht, die Engländer aus dem Handel hier zu verdrängen; denn es kam ständig zu Scharmützeln zwischen ihnen und den Hansekaufleuten.
119) Der lögmaður erkannte klar, welch grobe Ungerechtigkeit es war – und welch großer Nachteil für das isländische einfache Volk –, den Menschen nicht zu gestatten, frei um das Recht auf Handel zu konkurrieren.

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen

6. 1. Ofsóttar ástir – Verfolgte Liebende (130 - 139)

130) En þó að margir hefðu séð hann ríða heim að Stóruborg, hafði enginn séð, hvaðan hann kom eða hvert hann fór. 131) Hann kom eitthvað ut...