5. 3. Yfirheyrslur - Verhöre (88 - 94)

88) "Hingað til höfum við vanist því, kotungar undir Eyjafjöllum, að hafa málfrelsi á þingum og mannfundum, þar sem fullkomin grið eru sett.
“Bisher waren wir daran gewöhnt, arme Bauern unter dem Eyjafjöll, auf dem Thing Redefreiheit und große Versammlungen zu haben, und es herrschte völliger Waffenstillstand.

89) Og skömm er okkur það, ef enginn þorir að láta það uppi í eyru lögmannsins, sem okkur býr í brjósti.
Und es ist eine Schande für uns, wenn sich keiner traut, dem lögmaður ins Gesicht zu sagen, was wir auf dem Herzen haben.

90) Má ég tala, herra lögmaður?"
Darf ich sprechen, Herr lögmaður?”

91) "Talaðu," mælti lögmaður þungbúinn mjög.
“Sprich nur”, sagte der lögmaður sehr düster.

92) "En sjálfur ber þú ábyrgð orða þinna."
“Aber trag selbst die Verantwortung für deine Worte.”

93) "Það geri ég auðvitað," mælti Halldór.
“Das tue ich natürlich”, sagte Halldór.

94) "Ég hygg, að enginn maður, sem hér er staddur, viti neitt um Hjalta, hvort hann er lifandi eða dauður, eða hvar hann er niður kominn.
“Ich denke, daß kein Mann, der hier steht, etwas über Hjalti weiß, ob er lebt oder tot ist, oder wo er sich niedergelassen hat.