71) Allt var til einskis.
72) Lögmaðurinn stóð örmagna og ráðþrota frammi fyrir þessari "óvinnandi borg", - hann, annar voldugasti maður landsins, varð að gera sér að góðu að kyngja í sig gremjunni og heyra hláturinn ískra í öllum mönnum að máttleysi hans.
73) Svo framarlega sem hann átti ekki að grípa til einhverra óyndisúrræða gagnvart systur sinni, sem hver maður mundi leggja honum út til svívirðingar, - svo framarlega sem hann ætti ekki að drýgja systurmorð eða eitthvað, sem lítið væri betra, var hann alveg uppgefinn.
74) Að gefa það eftir, sem hann hafði svarið við sverð sitt og riddaralegan drengskap, og láta þau giftast, kom honum síst af öllu til hugar.
75) Það stóð jafnan fyrir honum sem hin mesta af öllum fjarstæðum.
76) Það eina, sem hann gat hugsað til, var að ná Hjalta á vald sitt, og það var hann aldrei vonlaus um.
77) Hann gat ekki trúað því, að nokkur maður gæti leynst svo til lengdar, og það í nágrenni við hann sjálfan, að ekkert spyrðist til hans og lögleg yfirvöld næðu honum aldrei.
78) Slíkt fannst honum svo gersamlega óhugsandi, að hann afréð að láta allar alvarlegar tiltektir bíða.
79) Margsinnis krafðist hann Hjalta af Önnu, heimtaði, að hún lofaði honum að sjá hann; hann gæti þó varla gefið systur sína manni, sem hann fengi aldrei að sjá, - vissi varla, hvort væri jarðneskur maður eða andi og yfirnáttúrleg vera.
80) En hann fékkst aldrei til að gefa systur sinni skýlaust og eindregið loforð um full grið honum til handa.
--------------------------------------------------------
71) Es war alles vergeblich.
72) Der lögmaður stand erschöpft und ratlos vor dieser „uneinnehmbaren Stadt“ – er, einer der mächtigsten Männer des Landes, mußte seine Frustration hinnehmen und das spöttische Gelächter aller Männer über seine Ohnmacht ertragen.
73) Solange er nicht zu irgendwelchen unangenehmen Maßnahmen gegen seine Schwester greifen wollte, die jeder als Schande für ihn auffassen würde – solange er keinen Vatermord oder etwas kaum Besseres begehen wollte, war er völlig ratlos.
74) Das aufzugeben, was er bei seinem Schwert und seiner ritterlichen Ehre geschworen hatte, und die beiden heiraten zu lassen, war das Allerletzte, was ihm in den Sinn gekommen wäre.
75) Das war für ihn stets die absurdeste aller Ideen.
76) Das Einzige, was ihm einfiel, war, Hjalti zu fassen, und die Hoffnung darauf gab er nie auf.
77) Er konnte nicht glauben, daß sich ein Mensch so lange und so nahe bei ihm verstecken konnte, ohne daß jemand etwas von ihm hörte und die zuständigen Behörden ihn niemals aufspüren würden.
78) So etwas erschien ihm so völlig undenkbar, daß er beschloß, alle ernsthaften Maßnahmen aufzuschieben.
79) Oftmals forderte er Hjalti von Anna und bestand darauf, daß sie ihm versprach, ihn sehen zu dürfen; er konnte seine Schwester kaum einem Mann überlassen, den er niemals sehen durfte, ohne zu wissen, ob dieser ein sterblicher Mensch oder ein Geist und übernatürliches Wesen war.
80) Doch er ließ sich niemals dazu überreden, seiner Schwester ein klares und unmißverständliches Versprechen für Hjaltis vollständigen Schutz zu geben.
Abonnieren
Kommentare zum Post (Atom)
6. 1. Ofsóttar ástir – Verfolgte Liebende (81 - 89)
81) Allt var til einskis. 82) Lögmaðurinn stóð örmagna og ráðþrota frammi fyrir þessari "óvinnandi borg", - hann, annar voldugas...
-
Quelle: https://www.snerpa.is/net/roman/anna.htm Romeo und Julia im hohen Norden - die Liebesgeschichte der reichen isländischen Gutsbesit...
-
1) Það er umbrota- og óróaöld hér á landi, þegar þessi saga gerist. Es ist eine Zeit des Umbruchs und der Unruhe, in der diese Geschichte s...
-
2) Það, sem til hafði verið stofnað af glettni og ertni við heimafólkið, var orðið að brennandi ást, - óslökkvandi eldi . Das, was bei den ...
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen