5. 3. Yfirheyrslur - Verhöre (42 - 52)

42) En ef þið bætið nú ráð ykkar, þó að seint sé, verður hér ef til vill ekki sem strangast eftir gengið."
Aber wer jetzt mitwirkt, auch wenn es spät ist, wird er vielleicht nicht ganz so streng verfolgt.”

43) "Hvað má okkur til líknar verða, herra lögmaður?" spurði Halldór á Núpi með hæðnisauðmýkt.
“Was kann uns zur Gnade verhelfen, Herr lögmaður?” fragte Halldór aus Núp mit vorgetäuschter Demut.

44) Lögmaður leit á hann, en svaraði honum engu.
Der lögmaður sah ihn an, antwortete ihm aber nicht.

45) "Nú krefst ég þess af ykkur," mælti hann yfir allan hópinn, "að þið segið mér undandráttarlaust og umsvifalaust, hvar Hjalti Magnússon er niður kominn, og hjálpið mér til að ná honum á mitt vald."
“Nun verlange ich von euch”, sagte er zu der ganzen Schar, “daß ihr mir unverzüglich und ohne Umschweife sagt, wo Hjalti Magnússon sich versteckt hat, und mir helft, ihn in meine Gewalt zu bringen.”

46) Steinhljóð.
Totenstille.

47) Lögmaður þagði líka og horfði hvössum augum út yfir hópinn.
Der lögmaður schwieg ebenfalls und sah die Schar mit scharfen Augen an.

48) Hann horfði framan í hvert andlitið af öðru, en þar var hvergi ótta né æðru að sjá.
Er schaute in jedes Gesicht, doch da war nichts zu sehen.

49) Aðeins var auðséð, að margir héldu niðri í sér hlátrinum.
Allerdings war offensichtlich, daß viele sich das Lachen verkniffen.

50) "Ég krefst þess enn af ykkur, að þið segið mér, hvað þið vitið um Hjalta Magnússon," mælti lögmaður sýnu byrstari en áður.
“Ich verlange von euch, daß ihr mir sagt, was ihr über Hjalti Magnússon wißt”, sagte der lögmaður noch grimmiger als vorher.

51) Ekkert svar.
Keine Antwort.

52) "Svari enginn, neyðist ég til að taka hvern einstakan mann fyrir og krefja hann sagna.
“Wenn keiner antwortet, bin ich gezwungen, mir jeden Mann einzeln vorzunehmen und ihn zu befragen.