5. 2. Eftirleitir - Die Suche (149 - 171)

149) Rjóð voru þau í kinnum, svipfríð og sakleysisleg, en þó hraustleg og hvert öðru efnilegra.
Sie hatten rote Wangen, schöne unschuldige Gesichter und sahen gesund und vielversprechend aus.

150) Lögmaður horfði furðu lengi á börnin, og svipur hans mýktist dálítið á meðan.
Der lögmaður schaute die Kinder lange an, und seine Miene wurde dabei ein wenig weicher.

151) "Þættist þú ekki ríkur, ef þú ættir svona fríðan hóp?" mælti Anna.
“Würdest du dich reich fühlen, wenn du so eine schöne Schar hättest?” sagte Anna.

152) Lögmaður breiddi tjöldin aftur fyrir rúmið, en ansaði engu.
Der lögmaður zog die Vorhänge wieder zu und sagte nichts.

153) Hann átti ekkert barn.
Er hatte keine Kinder.

154) "Þú veist, hvar Hjalti er," mælti hann, eins og hann rankaði aftur við erindi sínu.
“Du weißt, wo Hjalti ist”, sagte er, denn ihm fiel wieder ein, warum er hier war.

155) "Hefirðu nokkurn tíma efast um það?"
“Hast du je daran gezweifelt?”

156) "Segðu mér, hvar ha..."
“Sag mir, wo er ...”

157) Hann hætti við setninguna í miðju kafi.
Er brach mitten im Satz ab.

158) Hann vissi, að ekki var til neins að segja hana.
Er wußte, daß es keinen Sinn hatte, ihr etwas zu sagen.

159) "Hvað er í þessari kistu?" mælti hann og sparkaði í stóra kistu, sem stóð hjá rúmi Önnu.
“Was ist in dieser Kiste?” sagte er und trat gegen eine große Kiste, die neben Annas Bett stand.

160) "Það eru fötin barnanna minna."
“Das sind die Kleider meiner Kinder.”

161) Lögmaður virti kistuna fyrir sér.
Der lögmaður musterte die Kiste.

162) Hún var nægilega stór til þess, að þar mætti leyna manni.
Sie war fast so groß, daß ein Mann hineinpaßte.

163) "Opnaðu kistuna!
“Öffne die Kiste!

164) Ég vil fá að sjá ofan í hana."
Ich will hineinschauen.”

165) "Nei, það geri ég ekki.
“Nein, das mache ich nicht.

166) Þér er óhætt að trúa orðum mínum."
Du kannst meinen Worten unbesorgt glauben.”

167) "Opnaðu kistuna, segi ég!"
“Öffne die Kiste, sage ich!”

168) "Nei."
“Nein.”

169) "Fáðu mér þá lykilinn!"
“Dann gib mir den Schlüssel!”

170) "Lyklunum mínum sleppi ég aldrei við nokkurn mann."
“Meinen Schlüssel gebe ich nie einem Mann.”

171) Lögmaður stóð um stund þegjandi og horfði á kistuna.
Der lögmaður stand eine Weile schweigend da und schaute die Kiste an.