5. 5. "Dagur reiðinnar" – Der Tag des Zorns (81 - 88)

81) Lögmaður dró að sér atgeirinn, og sama gerðu menn hans.
Der lögmaður richtete seinen Speer auf den Mönch, und seine Männer taten das gleiche.

82) Hann kannaðist að vísu við þetta, sem munkurinn fór með, þó ekki skildi hann það til fulls; en það var einhver máttur í því sem hann gat ekki staðist.
Er hörte, was der Mönch sagte. Er verstand es nicht wirklich, aber es lag eine Kraft darin, der er sich nicht entziehen konnte.

83) Það var sem verið væri að birta honum stefnu fyrir dómstól guðs á hinu gamla móðurmáli kirkjunnar.
Es war, als würde er in der alten Muttersprache der Kirche vor Gottes Gericht zitiert.

84) Það var sem verið væri að kalla eld af himni yfir hann og útskúfa honum frá öllu samneyti við allt, sem heilagt væri, héðan í frá og um alla eilífð.
Es war, als würde ihn der Bannstrahl des Himmels treffen und ihn für immer von allem, was heilig war, ausschließen.

85) Hann lét atgeirinn síga og gaf mönnum sínum bendingu um að fjarlægja sig.
Er ließ den Speer sinken und gab seinen Männern ein Zeichen, daß sie sich entfernen sollten.

86) Þeir voru líka búnir að fá nóg af því, sem þeir höfðu heyrt, og hypjuðu sig fram í aðalhellinn - til þess að hrista úr sér hrollinn og reyna að hlæja að öllu saman.
Auch sie hatten genug gehört und eilten in die Haupthalle hinaus – um das Frösteln abzuschütteln und zu versuchen, über alles zu lachen.

87) En lögmaður varð eftir hjá munkinum.
Aber der lögmaður blieb bei dem Mönch.

88) Þegar munkurinn sá, að öll hætta var afstaðin, fór ofsi hans dvínandi eins og eldur, sem smákulnar út.
Als der Mönch sah, daß alle Gefahr vorüber war, verrauchte seine Wut.