3) Honum fannst sem allt það, sem honum hafði mætt þessa síðustu daga, mundi gera sig vitskertan.
Er hatte das Gefühl, daß all das, was ihm in den letzten Tagen widerfahren war, ihn in den Wahnsinn treiben würde.
4) Aldrei hefði hann trúað því, þótt einhver hefði sagt honum það fyrir, að svo lítið gæti orðið úr valdi og ríki nokkurs manns.
Er hätte es niemals geglaubt, selbst wenn man es ihm vorher gesagt hätte, daß von der Macht und dem Königreich eines Mannes so wenig übrigbleiben könnte.
5) Aldrei hefði hann trúað því, að jafnmikil fyrirlitning fyrir valdinu væri til meðal alþýðunnar.
Er hätte nie gedacht, daß unter den einfachen Leuten solche Verachtung für Autoritäten herrschte.
6) Meðan hann hafði aðeins sýsluna eina til umráða, hafði hann aldrei haft jafntilfinnanlega af þessu að segja og nú, síðan hann varð lögmaður.
Obwohl er nur den Landkreis zu verwalten hatte, hatte er seit Beginn seiner Tätigkeit noch nie mit solcher Leidenschaft darüber gesprochen wie jetzt.
7) Öll barátta hans fyrir rétti sínum og valdi og sæmd ættar sinnar líktist því, að hann væri að berjast við skuggann sinn.
Sein ganzer Kampf um seine Rechte, seine Macht und die Ehre seiner Familie war wie ein Kampf gegen seinen eigenen Schatten.
8) Hvert högg var sem höggvið út í loftið.
Jeder Schlag ging ins Leere.
9) Það hitti hvergi.
Er traf nichts und niemanden.
10) Ekkert af því, sem honum var andstæðast, var hægt að handsama.
???
Samstag, 28. Februar 2026
Sonntag, 8. Februar 2026
5. 6. Erfiðleikar lögmannsins – Die Schwierigkeiten des lögmaður (1-2)
1) Lögmaður sat langa stund þegjandi og hugsandi, eftir að menn hans voru riðnir frá honum.
Der lögmaður saß lange schweigend da und dachte nach, nachdem seine Männer davongeritten waren.
2) Þessir tveir menn, sem hann hafði valið sér til fylgdar, sátu skammt frá honum og biðu, en létu hann ótruflaðan.
Die beiden Männer, die er sich als Begleiter erwählt hatte, saßen in seiner Nähe und warteten, aber sie sahen ihn beunruhigt an.
Der lögmaður saß lange schweigend da und dachte nach, nachdem seine Männer davongeritten waren.
2) Þessir tveir menn, sem hann hafði valið sér til fylgdar, sátu skammt frá honum og biðu, en létu hann ótruflaðan.
Die beiden Männer, die er sich als Begleiter erwählt hatte, saßen in seiner Nähe und warteten, aber sie sahen ihn beunruhigt an.
5. 5. "Dagur reiðinnar" – Der Tag des Zorns (125 - 133)
125) Og einhvern tíma kynni Hallur grámunkur að verða á vegi hans seinna.
???
126) Hann fylgdist með mönnum lögmanns út úr hellinum.
Er sah zu, wie die Männer des lögmaður die Höhle verließen.
127) Þegar þeir voru að fara á bak, heyrðu þeir latínusönginn í munkinum inni í hellinum.
Auf dem Rückweg hörten sie den lateinischen Gesang des Mönchs in der Höhle.
128) Þegar þeir höfðu riðið vestur fyrir fellið, steig lögmaður af baki og settist niður, mjög þungbúinn.
Als sie westlich des Berges waren, stieg der lögmaður vom Pferd und setzte sich hin – sehr niedergeschlagen.
129) Eftir nokkra stund mælti hann:
Nach einer Weile sagte er:
130) "Haldið þið áfram og bíðið mín á Seljalandi, allir, nema tveir.
„Reitet weiter und wartet in Seljaland auf mich – alle bis auf zwei.“
131) Ég ætla að verða hér eftir.
Ich bleibe vorerst hier.
132) Þökk fyrir fylgdina, Sigvaldi.
Danke, daß du mich begleitet hast, Sigvaldi.
133) Þegar ég fer vestur um, kem ég kannske við hjá þér og þigg fylgd þína yfir fljótið."
Wenn ich mich nach Westen begebe, komme ich vielleicht bei dir vorbei und bitte dich, mit mir den Fluß zu überqueren.“
???
126) Hann fylgdist með mönnum lögmanns út úr hellinum.
Er sah zu, wie die Männer des lögmaður die Höhle verließen.
127) Þegar þeir voru að fara á bak, heyrðu þeir latínusönginn í munkinum inni í hellinum.
Auf dem Rückweg hörten sie den lateinischen Gesang des Mönchs in der Höhle.
128) Þegar þeir höfðu riðið vestur fyrir fellið, steig lögmaður af baki og settist niður, mjög þungbúinn.
Als sie westlich des Berges waren, stieg der lögmaður vom Pferd und setzte sich hin – sehr niedergeschlagen.
129) Eftir nokkra stund mælti hann:
Nach einer Weile sagte er:
130) "Haldið þið áfram og bíðið mín á Seljalandi, allir, nema tveir.
„Reitet weiter und wartet in Seljaland auf mich – alle bis auf zwei.“
131) Ég ætla að verða hér eftir.
Ich bleibe vorerst hier.
132) Þökk fyrir fylgdina, Sigvaldi.
Danke, daß du mich begleitet hast, Sigvaldi.
133) Þegar ég fer vestur um, kem ég kannske við hjá þér og þigg fylgd þína yfir fljótið."
Wenn ich mich nach Westen begebe, komme ich vielleicht bei dir vorbei und bitte dich, mit mir den Fluß zu überqueren.“
5. 5. "Dagur reiðinnar" – Der Tag des Zorns (120 - 124)
120) "Hérna er hin kinnin," mælti munkurinn ofurrólega og sneri sér við.
„Hier ist die andere Wange“, sagte der Mönch ganz ruhig und drehte sich um.
121) En lögmaður sneri sér snúðugt frá honum, stökk fram í aðalhellinn og skundaði út.
Aber der lögmaður wandte sich schnell von ihm ab, eilte in die Haupthalle und aus dem Haus.
122) Sigvaldi hafði ekki litið af lögmanni og munkinum meðan þeir voru tveir einir í afhellinum.
Sigvaldi hatte den lögmaður und den Mönch nicht aus den Augen gelassen, als sie im Vorzimmer gewesen waren.
123) Nú réð hann sér varla fyrir ánægju.
Er konnte seine Freude kaum verbergen.
124) Hann þorði þó ekki að segja nokkurt orð við munkinn að þessu sinni, en sögu skyldi hann segja þeim Önnu á Stóruborg og Steini á Fit, er hann sæi þau næst.
Diesmal wagte er es nicht, dem Mönch auch nur ein Wort zu sagen, aber er würde die Geschichte Anna auf Stóraborg und Steinn auf Fit erzählen, wenn er sie das nächste Mal sah.
„Hier ist die andere Wange“, sagte der Mönch ganz ruhig und drehte sich um.
121) En lögmaður sneri sér snúðugt frá honum, stökk fram í aðalhellinn og skundaði út.
Aber der lögmaður wandte sich schnell von ihm ab, eilte in die Haupthalle und aus dem Haus.
122) Sigvaldi hafði ekki litið af lögmanni og munkinum meðan þeir voru tveir einir í afhellinum.
Sigvaldi hatte den lögmaður und den Mönch nicht aus den Augen gelassen, als sie im Vorzimmer gewesen waren.
123) Nú réð hann sér varla fyrir ánægju.
Er konnte seine Freude kaum verbergen.
124) Hann þorði þó ekki að segja nokkurt orð við munkinn að þessu sinni, en sögu skyldi hann segja þeim Önnu á Stóruborg og Steini á Fit, er hann sæi þau næst.
Diesmal wagte er es nicht, dem Mönch auch nur ein Wort zu sagen, aber er würde die Geschichte Anna auf Stóraborg und Steinn auf Fit erzählen, wenn er sie das nächste Mal sah.
5. 5. "Dagur reiðinnar" – Der Tag des Zorns (114 - 119)
114) Honum lá nú við að fara að trúa því.
Er war nahe daran, es zu glauben.
115) Gat það verið, að hann hefði ráðið sér bana af ótta við ofsóknir lögmanns?
Konnte es sein, daß er sich aus Angst vor dem lögmaður das Leben genommen hatte?
116) Ekki var það óhugsandi.
Das war nicht undenkbar.
117) En þegar hann leit á munkinn, sem velti fyrir sér silfurdölunum og brosti af ánægju, las hann út úr honum lymskuna.
Aber als er den Mönch ansah, der mit zufriedenem Lächeln seine Silbermünzen begutachtete, durchschaute er dessen List.
118) "Þú lýgur þessu, trúarvilluhundurinn þinn!" mælti hann og rak munkinum rokna löðrung.
„Du lügst, du abergläubischer Hund!“ sagte er und gab dem Mönch eine Ohrfeige.
119) "Hjalti er ekki dauður."
„Hjalti ist nicht tot.“
Er war nahe daran, es zu glauben.
115) Gat það verið, að hann hefði ráðið sér bana af ótta við ofsóknir lögmanns?
Konnte es sein, daß er sich aus Angst vor dem lögmaður das Leben genommen hatte?
116) Ekki var það óhugsandi.
Das war nicht undenkbar.
117) En þegar hann leit á munkinn, sem velti fyrir sér silfurdölunum og brosti af ánægju, las hann út úr honum lymskuna.
Aber als er den Mönch ansah, der mit zufriedenem Lächeln seine Silbermünzen begutachtete, durchschaute er dessen List.
118) "Þú lýgur þessu, trúarvilluhundurinn þinn!" mælti hann og rak munkinum rokna löðrung.
„Du lügst, du abergläubischer Hund!“ sagte er und gab dem Mönch eine Ohrfeige.
119) "Hjalti er ekki dauður."
„Hjalti ist nicht tot.“
5. 5. "Dagur reiðinnar" – Der Tag des Zorns (111 - 113)
111) Ég syng Reguiem aeternam fyrir sálu hans tvisvar í viku, og Anna mín borgar það vel."
Ich singe zweimal die Woche ein Requiem für seine Seele, und meine Anna bezahlt das gut.“
112) Lögmaður stóð og hugsaði sig um.
Der lögmaður stand auf und dachte nach.
113) Það var ekki í fyrsta skipti, sem hann heyrði það, að Hjalti væri dauður.
Es war nicht das erste Mal, daß er hörte, daß Hjalti tot sei.
Ich singe zweimal die Woche ein Requiem für seine Seele, und meine Anna bezahlt das gut.“
112) Lögmaður stóð og hugsaði sig um.
Der lögmaður stand auf und dachte nach.
113) Það var ekki í fyrsta skipti, sem hann heyrði það, að Hjalti væri dauður.
Es war nicht das erste Mal, daß er hörte, daß Hjalti tot sei.
5. 5. "Dagur reiðinnar" – Der Tag des Zorns (98 - 110)
98) Lögmaður leysti frá pyngju þeirri, sem jafnan hékk við belti hans, tók upp úr henni tvo spegilfagra Joachims-dali og rétti munkinum.
Der lögmaður faßte in seinen Geldbeutel, der an seinem Gürtel hing, nahm zwei bildschöne Joachimstaler heraus und reichte sie dem Mönch.
99) "Eigðu þetta fyrir móðgunina," mælti hann, "og biddu svo ofurlítið betur fyrir mér en þú hefir gert."
„Nimm das für die Muttergottes“, sagte er, „und bete etwas besser für mich, als du es bisher getan hast.“
100) Andlitið á munkinum varð allt að einu brosi, er hann sá silfrið blika í lófa sínum, og lögmaður efaðist ekki um sigur sinn.
Das Gesicht des Mönchs wurde zu einem einzigen Lächeln, als er das Silber in seiner Hand blinken sah, und der lögmaður war siegessicher.
101) "Guðs þakkir!" mælti hann.
„Gottes Dank ist dir gewiß!“ sagte er.
102) "Það, sem mér er gefið, er guði gefið."
„Das, was mir gegeben wird, ist Gott gegeben.“
103) Lögmaður færði sig nær honum og mælti lágt og ísmeygilega:
Der lögmaður näherte sich ihm und sagte leise und eisig:
104) "Segðu mér nú, hvar Hjalti er."
„Sag mir jetzt, wo Hjalti ist.“
105) Munkurinn varð undur blíður á svipinn.
Die Miene des Mönchs wurde milde.
106) "Hjalti er í Paradís," mælti hann.
„Hjalti ist im Paradies“, sagte er.
107) "Í Paradís -?" át lögmaður eftir.
„Im Paradies?“ wiederholte der lögmaður.
108) "Hvernig veistu það?"
„Woher weißt du das?“
109) "Hann er í Paradís.
„Er ist im Paradies.
110) Hann var sanntrúaður maður.
Er war ein rechtgläubiger Mann.
Der lögmaður faßte in seinen Geldbeutel, der an seinem Gürtel hing, nahm zwei bildschöne Joachimstaler heraus und reichte sie dem Mönch.
99) "Eigðu þetta fyrir móðgunina," mælti hann, "og biddu svo ofurlítið betur fyrir mér en þú hefir gert."
„Nimm das für die Muttergottes“, sagte er, „und bete etwas besser für mich, als du es bisher getan hast.“
100) Andlitið á munkinum varð allt að einu brosi, er hann sá silfrið blika í lófa sínum, og lögmaður efaðist ekki um sigur sinn.
Das Gesicht des Mönchs wurde zu einem einzigen Lächeln, als er das Silber in seiner Hand blinken sah, und der lögmaður war siegessicher.
101) "Guðs þakkir!" mælti hann.
„Gottes Dank ist dir gewiß!“ sagte er.
102) "Það, sem mér er gefið, er guði gefið."
„Das, was mir gegeben wird, ist Gott gegeben.“
103) Lögmaður færði sig nær honum og mælti lágt og ísmeygilega:
Der lögmaður näherte sich ihm und sagte leise und eisig:
104) "Segðu mér nú, hvar Hjalti er."
„Sag mir jetzt, wo Hjalti ist.“
105) Munkurinn varð undur blíður á svipinn.
Die Miene des Mönchs wurde milde.
106) "Hjalti er í Paradís," mælti hann.
„Hjalti ist im Paradies“, sagte er.
107) "Í Paradís -?" át lögmaður eftir.
„Im Paradies?“ wiederholte der lögmaður.
108) "Hvernig veistu það?"
„Woher weißt du das?“
109) "Hann er í Paradís.
„Er ist im Paradies.
110) Hann var sanntrúaður maður.
Er war ein rechtgläubiger Mann.
5. 5. "Dagur reiðinnar" – Der Tag des Zorns (94 - 97)
94) "Þú mátt hafa trú þína og guðsdýrkun í friði fyrir mér.
„Meinetwegen kannst du deinen Glauben ausüben und in Ruhe beten.
95) Hvort hún er rétt eða röng, kemur mér ekki við.
Ob es richtig oder falsch ist, geht mich nichts an.
96) Ég ætlaði aðeins að fá fréttir af þér um það, sem mér ríður á að vita."
Ich will nur das von dir wissen, was mich sehr wohl etwas angeht!“
97) Munkurinn stóð upp og var nú allur annar.
Der Mönch stand auf und war jetzt ganz anders.
„Meinetwegen kannst du deinen Glauben ausüben und in Ruhe beten.
95) Hvort hún er rétt eða röng, kemur mér ekki við.
Ob es richtig oder falsch ist, geht mich nichts an.
96) Ég ætlaði aðeins að fá fréttir af þér um það, sem mér ríður á að vita."
Ich will nur das von dir wissen, was mich sehr wohl etwas angeht!“
97) Munkurinn stóð upp og var nú allur annar.
Der Mönch stand auf und war jetzt ganz anders.
5. 5. "Dagur reiðinnar" – Der Tag des Zorns (89 - 93)
89) Hann linaðist upp eftir geðshræringuna og fór að skjálfa eins og laufblað.
Nach seinem Gefühlsausbruch ebbte die Anspannung nach – doch jetzt zitterte er wie Espenlaub.
90) Loks fleygði hann sér á kné við altarið, reisti við Maríumyndina, grúfði sig ofan að fótum hennar og grét.
Schließlich fiel er vor dem Altar und dem Marienbildnis auf die Knie und weinte.
91) Lögmaður lét hann gráta stundarkorn og jafna sig.
Der lögmaður ließ ihn sich ausweinen und wartete, bis er sich beruhigt hatte.
92) Hann var ekki vonlaus um það enn, að sín för yrði góð.
Er hoffte immer noch, daß er sein Ziel erreichen würde.
93) "Ég ætlaði ekkert mein að vinna þér, munkur," mælti hann undur mildur.
„Ich wollte dir nichts Böses, Mönch“, sagte er milde.
Nach seinem Gefühlsausbruch ebbte die Anspannung nach – doch jetzt zitterte er wie Espenlaub.
90) Loks fleygði hann sér á kné við altarið, reisti við Maríumyndina, grúfði sig ofan að fótum hennar og grét.
Schließlich fiel er vor dem Altar und dem Marienbildnis auf die Knie und weinte.
91) Lögmaður lét hann gráta stundarkorn og jafna sig.
Der lögmaður ließ ihn sich ausweinen und wartete, bis er sich beruhigt hatte.
92) Hann var ekki vonlaus um það enn, að sín för yrði góð.
Er hoffte immer noch, daß er sein Ziel erreichen würde.
93) "Ég ætlaði ekkert mein að vinna þér, munkur," mælti hann undur mildur.
„Ich wollte dir nichts Böses, Mönch“, sagte er milde.
Samstag, 7. Februar 2026
5. 5. "Dagur reiðinnar" – Der Tag des Zorns (81 - 88)
81) Lögmaður dró að sér atgeirinn, og sama gerðu menn hans.
Der lögmaður richtete seinen Speer auf den Mönch, und seine Männer taten das gleiche.
82) Hann kannaðist að vísu við þetta, sem munkurinn fór með, þó ekki skildi hann það til fulls; en það var einhver máttur í því sem hann gat ekki staðist.
Er hörte, was der Mönch sagte. Er verstand es nicht wirklich, aber es lag eine Kraft darin, der er sich nicht entziehen konnte.
83) Það var sem verið væri að birta honum stefnu fyrir dómstól guðs á hinu gamla móðurmáli kirkjunnar.
Es war, als würde er in der alten Muttersprache der Kirche vor Gottes Gericht zitiert.
84) Það var sem verið væri að kalla eld af himni yfir hann og útskúfa honum frá öllu samneyti við allt, sem heilagt væri, héðan í frá og um alla eilífð.
Es war, als würde ihn der Bannstrahl des Himmels treffen und ihn für immer von allem, was heilig war, ausschließen.
85) Hann lét atgeirinn síga og gaf mönnum sínum bendingu um að fjarlægja sig.
Er ließ den Speer sinken und gab seinen Männern ein Zeichen, daß sie sich entfernen sollten.
86) Þeir voru líka búnir að fá nóg af því, sem þeir höfðu heyrt, og hypjuðu sig fram í aðalhellinn - til þess að hrista úr sér hrollinn og reyna að hlæja að öllu saman.
Auch sie hatten genug gehört und eilten in die Haupthalle hinaus – um das Frösteln abzuschütteln und zu versuchen, über alles zu lachen.
87) En lögmaður varð eftir hjá munkinum.
Aber der lögmaður blieb bei dem Mönch.
88) Þegar munkurinn sá, að öll hætta var afstaðin, fór ofsi hans dvínandi eins og eldur, sem smákulnar út.
Als der Mönch sah, daß alle Gefahr vorüber war, verrauchte seine Wut.
Der lögmaður richtete seinen Speer auf den Mönch, und seine Männer taten das gleiche.
82) Hann kannaðist að vísu við þetta, sem munkurinn fór með, þó ekki skildi hann það til fulls; en það var einhver máttur í því sem hann gat ekki staðist.
Er hörte, was der Mönch sagte. Er verstand es nicht wirklich, aber es lag eine Kraft darin, der er sich nicht entziehen konnte.
83) Það var sem verið væri að birta honum stefnu fyrir dómstól guðs á hinu gamla móðurmáli kirkjunnar.
Es war, als würde er in der alten Muttersprache der Kirche vor Gottes Gericht zitiert.
84) Það var sem verið væri að kalla eld af himni yfir hann og útskúfa honum frá öllu samneyti við allt, sem heilagt væri, héðan í frá og um alla eilífð.
Es war, als würde ihn der Bannstrahl des Himmels treffen und ihn für immer von allem, was heilig war, ausschließen.
85) Hann lét atgeirinn síga og gaf mönnum sínum bendingu um að fjarlægja sig.
Er ließ den Speer sinken und gab seinen Männern ein Zeichen, daß sie sich entfernen sollten.
86) Þeir voru líka búnir að fá nóg af því, sem þeir höfðu heyrt, og hypjuðu sig fram í aðalhellinn - til þess að hrista úr sér hrollinn og reyna að hlæja að öllu saman.
Auch sie hatten genug gehört und eilten in die Haupthalle hinaus – um das Frösteln abzuschütteln und zu versuchen, über alles zu lachen.
87) En lögmaður varð eftir hjá munkinum.
Aber der lögmaður blieb bei dem Mönch.
88) Þegar munkurinn sá, að öll hætta var afstaðin, fór ofsi hans dvínandi eins og eldur, sem smákulnar út.
Als der Mönch sah, daß alle Gefahr vorüber war, verrauchte seine Wut.
5. 5. "Dagur reiðinnar" – Der Tag des Zorns (76 - 80)
76) En meðan ég get tunguna hreyft, skal ég mæla þau orð, sem þér verða lengi minnisstæð.
Aber solange ich die Kraft habe zu sprechen, werde ich Worte sagen, die dir lange in Erinnerung bleiben werden.
77) Bölvun skal ég mæla yfir þig og menn þína, bölvun deyjandi vesalings, sem helgað hefir guði líf sitt!"
Ich werde einen Fluch über dich und deine Männer aussprechen, den Fluch eines sterbenden Elenden, der sein Leben Gott gewidmet hat!“
78) "Hættu þessum þvættingi og segðu mér, hvar Hjalti er!" mælti lögmaður byrstur.
„Hör auf mit dem Unsinn und sag mir, wo Hjalti ist!“ sagte der lögmaður wütend.
79) Í stað þess að svara tók munkurinn með hásri og heiftarfullri röddu að belja beint framan í lögmanninn hinn mikla dómsdagsóð grámunkanna:
Statt zu antworten, stimmte der Mönch den Weltuntergangsgesang der Franziskaner an:
80) Dies irae, dies illa
solvet saeclum in favilla,
teste David cum Sibylla.
Quantus tremor est futurus,
guando judex est venturus
cuncta stricte discussurus.
Tuba mirum spargens sonum
per sepulchra regionum
coget omnes ante thronum.
Tag der Rache, Tag der Sünden,
Wird das Weltall sich entzünden,
wie Sibyll und David künden.
Welch ein Graus wird sein und Zagen,
Wenn der Richter kommt, mit Fragen
Streng zu prüfen alle Klagen!
Laut wird die Posaune klingen,
Durch der Erde Gräber dringen,
Alle hin zum Throne zwingen.
(Diese Hymne wird dem Franziskanermönch Thomas von Celano (gest. 1255) zugeschrieben und wurde in späteren Jahrhunderten in katholischen Ländern häufig am Allerseelentag gesungen. Die isländische Übersetzung stammt von Matthías Jochumsson, die deutsche Version ist eine traditionelle Übersetzung).
Aber solange ich die Kraft habe zu sprechen, werde ich Worte sagen, die dir lange in Erinnerung bleiben werden.
77) Bölvun skal ég mæla yfir þig og menn þína, bölvun deyjandi vesalings, sem helgað hefir guði líf sitt!"
Ich werde einen Fluch über dich und deine Männer aussprechen, den Fluch eines sterbenden Elenden, der sein Leben Gott gewidmet hat!“
78) "Hættu þessum þvættingi og segðu mér, hvar Hjalti er!" mælti lögmaður byrstur.
„Hör auf mit dem Unsinn und sag mir, wo Hjalti ist!“ sagte der lögmaður wütend.
79) Í stað þess að svara tók munkurinn með hásri og heiftarfullri röddu að belja beint framan í lögmanninn hinn mikla dómsdagsóð grámunkanna:
Statt zu antworten, stimmte der Mönch den Weltuntergangsgesang der Franziskaner an:
80) Dies irae, dies illa
solvet saeclum in favilla,
teste David cum Sibylla.
Quantus tremor est futurus,
guando judex est venturus
cuncta stricte discussurus.
Tuba mirum spargens sonum
per sepulchra regionum
coget omnes ante thronum.
Tag der Rache, Tag der Sünden,
Wird das Weltall sich entzünden,
wie Sibyll und David künden.
Welch ein Graus wird sein und Zagen,
Wenn der Richter kommt, mit Fragen
Streng zu prüfen alle Klagen!
Laut wird die Posaune klingen,
Durch der Erde Gräber dringen,
Alle hin zum Throne zwingen.
(Diese Hymne wird dem Franziskanermönch Thomas von Celano (gest. 1255) zugeschrieben und wurde in späteren Jahrhunderten in katholischen Ländern häufig am Allerseelentag gesungen. Die isländische Übersetzung stammt von Matthías Jochumsson, die deutsche Version ist eine traditionelle Übersetzung).
Abonnieren
Kommentare (Atom)
5. 6. Erfiðleikar lögmannsins – Die Schwierigkeiten des lögmaður (117 - 126)
117) Ég hefi brotist upp úr fátæktinni og sjálfur komið mér fram að mestu, og nú er ég lögmaður yfir hálfu landinu . Ich habe es geschafft,...
-
Quelle: https://www.snerpa.is/net/roman/anna.htm Romeo und Julia im hohen Norden - die Liebesgeschichte der reichen isländischen Gutsbesit...
-
67) Sumir héldu, að hann hefði komist í enska duggu; þær voru þar iðulega fram undan söndunum, og stundum fóru duggararnir í land og stálu f...
-
95) Þá fræðslu ber að sækja til þeirra, sem kunnugri eru . Für Aufklärung wendet euch an die, die mehr wissen. 96) En það finnst okkur, E...